Home  Home
 Göreme  Göreme 

 Nieuws  Nieuws
 <font color=C00000>Blogs</font>  Blogs
 Reviews  Reviews
 Fotoalbum  Fotoalbum
 Links  Links
 Contact  Contact
Het weer in Nevsehir
Click for Nevsehir, Turkije Forecast



Nieuwsbrief

Nevsehir.nl - Engels Nevsehir.nl - Turks Nevsehir.nl - Duits  home | sitemap | contact   
Blogs (9)
NOV
20
Episode 6 : Mijn Turkse bruiloft in Kapadokya die niet door ging
 Geen reacties, 3.356 keer gelezen

7 jaar In Turkije – Door Ronald de Bakker

 

Episode 6 : Mijn Turkse bruiloft  in Kapadokya die niet door ging

 

 

6.1 – Ali regelt een Turkse bruid voor mij.

 

Het is Juli 2004, het weer in Nederland laat te wensen over en ik krijg weer heimwee naar Turkije. Ik had Ali tijdens mijn vorige reis een mobiele telefoon cadeau gegeven zodat ik hem kon bereiken dus maar eens een sms gestuurd. Ali had geen e-mail en kon niet met een computer overweg dus die mobiel was mijn enige link met hem.

 

Ik had toentertijd geen relatie en ik was er wel weer aan toe na een aantal jaren.

Ik besloot Ali te vragen of hij in Kapadokya geen leuke vrouw kon regelen voor mij.

De daad bij het woord voegende stuurde ik een sms-je naar Ali.

 

In een berichtje vol met spelfouten dat ik de volgende dag terugkreeg van hem zei hij dat hij misschien wel iemand wist. Hij ging het verder uitzoeken en ik moest hem een paar dagen later maar even bellen want hij zat laag in zijn beltegoed.

 

Na een paar spannende dagen belde ik hem, eerst een paar keer geen verbinding maar na een keer of 4 lukte het dan uiteindelijk toch om Ali te pakken te krijgen. “Jij snel komen “zei hij,

“ Ik morgen terug naar Side en jij naar Side komen, wij samen naar Kapadokya gaan”. Ik zei dat ik zou kijken voor een ticket, en via Mustafa van het Neptun Hotel kon ik verblijf en vervoer vanaf de luchthaven van Antalya regelen.

 

Een paar dagen later kon ik vliegen, en Refik, de eigenaar van het Neptun hotel haalde me op met zijn auto, vergezeld door zijn vrouw die redelijk Engels sprak. Rond een uur of 2 ’s nachts kon ik mijn kamer betrekken en een oogje dichtdoen.

 

De volgende ochtend Ali opgebeld, en hij zei me dat ik maar naar zijn huis moest komen in Manavgat met de dolmus. Hij zou me op de otogar (busstation) ophalen om samen naar zijn huis te wandelen. Langs het prachtige park kwamen we in een wijk met lage appartementsgebouwen en in een daarvan gingen we binnen. “Hosgeldiniz “zei Ali toen we zijn woning betraden, en zijn vrouw Sofia had de thee al klaar staan.

 

Ik had de thee nog niet op toen Ali met een doos foto’s van Kapadokya aan kwam zetten. Natuurlijk moest ik die allemaal bekijken en een kan of twee thee verder werd het me duidelijk dat Ali wilde dat ik de foto’s meenam voor op een website te plaatsen. Hij wilde dat ik samen met hem en zijn oom reizen naar Kapadokya zou gaan organiseren en ik zou dan de website kunnen maken zei Ali.

Ik zou in Turkije kunnen blijven als ik trouwde met een Turkse vrouw, en ik zou de Nederlandse gasten kunnen begeleiden. Ali had een jonge vrouw op het oog die in zijn dorp woonde. Hij zou me wel aan haar voorstellen en natuurlijk ook aan de familie.

 

Dat dit niet zo simpel lag kwam ik later achter, maar de sfeer zat er goed in en ik zag het helemaal zitten om in dit warme land te kunnen gaan wonen. Ik had er immers veel minder pijn en ik had ook het gevoel dat ik daar werd gewaardeerd door de vriendelijke mensen daar.

 

We zouden een paar dagen later samen vertrekken naar Kapadokya. Ali had een auto gehuurd en hij zou het stuk van een kleine 600 kilometer wel rijden. Met die afspraak ging ik weer rixhting Side, waar ik eerst een paar dagen heb genoten van het zonnetje.

 

Twee dagen later was het dan zover, Ali zou me ophalen in het hotel en ik stond al aan de weg om hem op te wachten. Ongeveer een kwartiertje na de afgesproken tijd kwam er een witte Fiat aanrijden, en toen deze dichterbij kwam herkende ik Ali achter het stuur. Ik deed mijn bagage in de kofferbak en stapte in. “Goede morgen “zei Ali, en na een sigaret aan te steken vertrokken we richting Urgup.

 

Na een uurtje of 2 rijden kwamen we een bekend restuarantje tegen, het was waar we de eerste keer in 2001 ook hadden gegeten, en we stopten op de parkeerplaats voor het restaurant. Je moet je daar niet teveel bij voorstellen, heel sober en het lijkt of de tijd er honderden jaren heeft stilgestaan. Ik ben 1 meter 90 dus ik moest er bukken om door de deur te kunnen, het pand was in de loop der jaren de grond in gezakt en de deuropening was maar ongeveer 1 meter 70 hoog meer. Desalniettemin bleek het een populaire truckstop te zijn, en het eten was weer heerlijk. Ik had mijn laptop bij me en dat betekende een uur of 2-3 muziek, daarna was het stil met een lege accu maar we kletsten de uren weg tot we via Urgup naar het dorp van Ali reden om te overnachten in Ali’s huis.

 

Een stenen aanrechtje, een douche bestaande uit emmers water, het was echt weer terug in de tijd maar dat is heerlijk. Geen telefoon want in de bergen was er geen bereik voor mijn mobiele telefoon, geen internet, enkel elektriciteit die soms uitviel voor enkele uren en vooral die heerlijke rust om je heen. Enkel vogels kon je horen, afgewisseld met het blaten van een geit en een verre hondenblaf. Geen verkeer, helemaal niets van herrie of smog, puur genieten in de natuurlijke omgeving van centraal Anatolia.

 

De volgende ochtend werd ik wakker van de zon door de veel te dunne gordijnen. Ik probeerde nog terug in slaap te vallen maar tevergeefs. Ik rookte een sigaret of 2 en toen hoorde ik de deur van Ali’s kamer opengaan. Hij riep “Goeiemorgen Ronald, Wil jij thee of koffie?”. Ik opende de deur en antwoordde “ook goedemorgen, graag een kopje koffie als je dat hebt.”  Het werd een bakje oploskoffie, maar dat smaakte best op de vroege ochtend.

 

Er werd op de deur geklopt, en Al riep “gel icinde” in het Nederlands “kom binnen”. Er kwam een man binnen die Ali en mij een hand gaf “Gunaydin, ben Ahmet “zei hij en ik begreep dat hij zich voorstelde. “ben Ronald, memmun oldum “zei ik en de man voegde zich bij ons en nam een glaasje thee. Hij praatte wat met Ali en Ali vertaalde wat hij zei in het Nederlands zodat ik het gesprek kon volgen. Bleek dat het een oom was van Ali die hem kwam bezoeken omdat Ali maar een paar keer per jaar naar zijn geboortestreek terugkeert. Na een klein uurtje ging de man weer weg en er arriveerde een vrouw, Ali zei me dat het zijn nicht was die met verse eieren kwam voor het ontbijt. Even nadat zij was vertrokken kwam er een oudere vrouw, je snapt het al een tante van Ali die kwam versgebakken brood brengen en tomaten uit de tuin. En zo ging het nog een uurtje door tot we alles bij elkaar hadden voor een heerlijk vers ontbijtje.

 

 

 

 

 

 

6.2 De zegen van de vader

 

Na het ontbijt vroeg Ali of ik mee wilde om mijn aanstaande bruid te ontmoeten aan de andere kant van het dorp. Dat wilde ik wel, maar Ali zei me eerst nog even dat ik eerst kennis zou maken met haar vader en moest proberen een goede indruk te maken op de vader. Dat is de cultuur daar, als je met de vader goed overweg kan is de kans groot dat hij de hand van zijn dochter aan je geeft met zijn zegen.

 

Dus inderdaad de vader kwam al naar buiten toen we het erf op reden om ons te verwelkomen. “Hosgeldiniz “ zei hij met een brede glimlach op zijn gezicht, en met zijn hand vooruitgestoken liep hij op me af. Het was een blanke man met rood haar, later bleek dat hij een Laz was, een Turks volk dat voornamelijk in Noord- Turkije woont tegen de Georgische grens. Ik beantwoordde zijn verwelkoming met “Hos bulduk” oftewel blij hier te zijn zoals het hoort daar. Ik stelde me voor en we werden naar binnen geleid voor thee met iets lekkers erbij. Na nog wat gepraat te hebben moest ik mee met baba ( vader) de berghelling op want hij wilde me dingen laten zien, en natuurlijk tegelijk voor zichzelf uitmaken of ik goed zou zijn voor zijn dochter.

 

6.3 Kerken en kapelletjes uitgehouwen in de berg

 

Vergezeld door het jongere zusje van mijn aanstaande bruid liepen vader en ik de berghelling op. Er waren kegelvormige rotspunten op die berg en er zaten deuropeningen in, dat moest ik even bekijken natuurlijk. Het was wel even wennen aan de duisternis binnen in die stenen kegels, maar toen mijn ogen zich een beetje hadden aangepast aan het donker ontwaarde ik resten van freso’s op  de wanden van Christelijke figuren. Dit moest een kapelletje zijn geweest dacht ik nog, en dit werd bevestigd door vader met hulp van het zusje die redelijk goed Engels sprak. Mijn Turks wat toen nog matig en ik verstond niet alles dus het was handig dat het zusje was meegekomen.

 

Toen we een paar van deze kapelletjes hadden gezien was het op naar de top van de berg. Daar was een uitgehouwen opening te zien die een oude kerk bleek geweest te zijn. Prachtige pilaren en bogen waren hier uitgehouwen om een grote kerk te vormen. De vroege Christenen hebben hun sporen duidelijk nagelaten in Kapadokya dat was duidelijk.

 

Na de bergtocht keerden we weer huiswaarts, tenminste hun huis. De thee stond al klaar en moeder had Borek ( bladerdeeg met vaak honing erin of kaas) en nog van allerlei lekkere hapjes gemaakt.

 

6.4 De ontmoeting met mijn aanstaande bruid

 

Mijn aanstaande bruid was op dat moment nog nergens te bekennen, en ik begon mezelf af te vragen of ik ze nog wel zou zien of dat het alleen een kennismaking met de familie zou zijn.

Maar na een glas of wat thee en enkele lekkere hapjes verder ging moeder naar de andere kamer en kwam weer tevoorschijn met mijn aanstaande, helemaal voor de gelegenheid opgekleed. Veel kon ik niet tegen haar zeggen want mijn Turks was toen nog zeer beperkt en zij kon alleen maar Turks. Gelukkig bood haar jongere zusje uitkomst als tolk want zij kon wel redelijk Engels.

 

Gezamenlijk aten en dronken we nog iets en daarna zou de vader des huizes me de omgeving laten zien. De hele familie ging in de oude Fiat 131 stationwagen die vol deuken zat en daar gingen we.

 

Korte tijd na vertrek stopten we bij een bekende berg met gaten in, Ali had ons jaren geleden daar gedropt toen hij de autopapieren vergeten was en terug moest om ze te halen. Toen was er daar nog niets van borden te zien maar nu stonden er borden en er was een gids aanwezig, plus men moest nu entree betalen.

 

Het bleek een Christelijk klooster te zijn met bijbehorende kerk, uitgehouwen in de berg.

De gids nam ons mee en gaf uitleg in het Turks en Engels, en toen moeder even niet keek, lachte mijn aanstaande stiekum naar mij toen ik een foto nam.

 

Na het bezichtigen van dit oude Christelijke complex gingen we naar een plaats waar er opgravingen gaande waren. Maar omdat het zondag was werkte er niemand, dus wij toch even gaan kijken. De prachtigste mozaïeken kwamen vanonder het dekzeil en er was ook een Romeinse sauna aanwezig. Prachtig gewoon, nog wat foto’s gemaakt en rondgekeken en de vader had mij via zijn jongste dochter duidelijk gemaakt dat hij me nog iets wilde laten zien. Hij hield dekstieren en die stonden in een stal een dorp verderop, dus wij over smalle en steile weggetjes en paadjes daarheen. Toen we aankwamen was ik helemaal door elkaar geschud want de oude Fiat had niet zo’n beste vering meer.

 

Enfin, ik was blij dat we terug gingen voor het avondeten want ik moest steeds maar vragen beantwoorden van Vader, hij wilde me uithoren natuurlijk en dat begreep ik ook wel.

 

Bij terugkomst stond er weer eten klaar, we moesten maar aanschuiven. Alleen stond er geen tafel, maar er lag een ronde doek op de grond met daarop een laag plateau waar het eten op stond. Allemaal schalen en een heleboel lepels, borden nergens te zien dus ik dacht “het zal wel zo horen hier” en ik doe gewoon de rest na.

 

In kleermakerszit bij het plateau gaan zitten en de doek over je benen tegen het morsen.

De doek had ook een naam, “sofra” wat vrij vertaald tafelkleed betekent. Het eten was heerlijk en toen mijn aanstaande in de keuken was werd me verteld dat ik de volgende dag mee moest naar de juwelier. Ik vroeg waarom dan, en het antwoord was dat ik goud moest kopen voor mijn bruid. Ali had me gezegd dat het daar heel goedkoop was en dat klopte wel want ik wist dat nog van toen ik in Side was en ik bij een juwelier die Ali kende op de thee geweest en hij had me de prijzen verteld. Na het eten namen we afscheid en met een afspraak voor de volgende dag op zak gingen weer naar Ali’s huis voor de nacht.

 

6.5 De onthutsende waarheid

 

De volgende dag hadden we om 10 uur ‘s morgens afgesproken bij de aanstaande schoonouders. Zoals het gebruikelijk is moesten we eerst aan de thee met iets lekkers erbij, daarna gingen we naar een juwelier in Urgup om te gaan kijken voor goud. Het bleek helemaal niet zo goedkoop te zijn, het zou op een paar duizend euro komen. Ik zei in het Nederlands tegen Ali “Joh, dat kan ik niet betalen “. En toen Ali dit tegen de moeder zei was het einde verhaal, de moeder keek ineens niet meer zo blij en ze lieten mij en Ali achter in Urgup. “Daar staan we dan “zei ik tegen Ali, maar hij stelde me gerust door te zeggen dat hij wel vrienden had in Urgup die ons wel zouden terugbrengen naar Ali’s huis.

 



 20-11-2009 

Terug


Reacties

Geen reactie gevonden

Reactie Toevoegen
Naam : *
E-mail : *
Bericht : *
Beveiligingscode :



Meer informatie: | Adverteren | Disclaimer