Home  Home
 Göreme  Göreme 

 Nieuws  Nieuws
 <font color=C00000>Blogs</font>  Blogs
 Reviews  Reviews
 Fotoalbum  Fotoalbum
 Links  Links
 Contact  Contact
Het weer in Nevsehir
Click for Nevsehir, Turkije Forecast



Nieuwsbrief

Nevsehir.nl - Engels Nevsehir.nl - Turks Nevsehir.nl - Duits  home | sitemap | contact   
Blogs (9)
JUL
13
Episode 7 – Met Erden naar Antalya
 Geen reacties, 10.226 keer gelezen

Episode 7 – Met Erden naar Antalya

7.1 Introductie

Ik schrijf deze episode in juli 2010, het is 25 graden en mijn pijnklachten zijn minder erg dan wanneer het nat en koud is. Ik heb een tijdje praktisch niets kunnen schrijven, ik heb die tijd gebruikt om mijn schilderkunst beter te ontwikkelen, maar nu kan ik weer even achter de pc zitten.

We gaan terug naar begin December 2004, koud en nat weer, echt een “luie zondagmiddag” .

Erden, die ik per toeval had leren kennen ( zie episode 5), belde me op om te vragen of ik eens langs wilde komen.  Hij had iets te bespreken met mij, dus ik in de auto gestapt en naar Kemzeke gereden. Na een paar glaasjes Turkse thee vertelde hij me dat hij een klant had die interesse had om een huis te kopen in Turkije. Of ik mee wilde gaan met mijn digitale camera om een aantal huizen te fotograferen en informatie in te winnen ter plaatse. Nou, dat was natuurlijk niet tegen dovemansoren gezegd.

Erden wilde a la minute tickets boeken, maar hij had een probleem met zijn computer. Ik vroeg of hij een kruiskop schroevendraaier had om de pc te “opereren”. Na wat gerommel in de schuur kwam hij aanzetten met een roestige kruiskop, en een half uurtje later draaide de pc weer en kon er geboekt worden. Ondertussen had Erden een heerlijke Turkse maaltijd op tafel getoverd, en natuurlijk moest ik mee eten. Met een paar dagen in het zonnige Antalya in het vooruitzicht en de e-ticket  in mijn mailbox reed ik ’s avonds laat weer huiswaarts.

7.2 Aankomst in Antalya en kennismaking met de oom van Erden

Zoals meestal verliep de vlucht voorspoedig en het eten aan boord smaakte prima. Voor het eerst in een MD 88, wel even wennen zo’n kleiner toestel. Toen we uit de luchthaven van Antalya kwamen stond Erden’s oom ons al op te wachten. Hij had een hotel geregeld voor ons, waar we na eerst een paar glazen thee te drinken samen met de oom naartoe werden gebracht.

Het hotel was volgens mij 0 sterren, maar het was mooi gelegen direct aan het strand, redelijk schoon en het personeel was vriendelijk en behulpzaam. We besloten nog even langs de boulevard van Konyaalti te lopen en nog iets te gaan drinken alvorens te gaan slapen. We kwamen terecht in een bar waar normaal alleen locals komen met Turkse live muziek .De ober kwam vragen of we Raki wilden drinken, dus weer werd het later dan gepland.

7.3 Huizen kijken aan de Turkse riviera

De volgende ochtend rond een uurtje of 10 werden we opgehaald door de oom van Erden, ik ben zijn naam even kwijt maar ik noem hem maar Ahmet voor het gemak. Hij had een aantal woningen in de aanbieding in Belek, Kemer en Side. We hadden dus een behoorlijke rit voor de boeg in een oude Mercedes die hier al lang een oldtimer zou zijn. Langs de mooiste bergweggetjes, meren en blinkende rotsen van het chroom-erts, afgewisseld door prachtige kustpanorama’s reden we naar de plaatsen Belek en Side om diverse woningen, sommigen nog in aanbouw, te bezichtigen en te fotograferen.

Wel mooie luxe woningen, maar de prijs valt ons wat tegen, we vragen of hij eventueel een bestaande woning heeft voor een lagere prijs. Dat had hij wel, dus van Side naar Belek om die woning te bekijken. Mooi gelegen vlakbij het strand en golfbanen, met een mooi dakterras, alleen een beetje werk aan de kozijnen. De woning goed bekeken, en weer terug naar Antalya voor het avondeten.

7.4 Eten uit Urfa in Antalya

We worden door Ahmet meegenomen naar een restaurant met specialiteiten uit Urfa. Dit leek me wel apart, ik probeer altijd de lokale specialiteiten als ik ergens ben.

Er werden een soort ballen geserveerd als voorgerecht, in de vorm van een rugby bal. Dit bleek het voorgerecht te zijn van de streek rond Urfa, waar ik overigens nog nooit ben geweest, maar het smaakte prima. Een beetje pikant, met een krokant laagje, lekker smaakmakertje. Als ik dit voorgerecht nog niet eens op heb komt de ober langs om te vragen of ik er nog een wil. Ik had al gezien hoeveel eten er op de hoofdschotel lag, dus ik bedank vriendelijk.

Het hoofdgerecht was echt veel teveel om met ons 3-en op te krijgen, de hele tafel werd volgezet met schalen die er kleurig en lekker uit zagen. Maar goed dat ik geen dubbel voorgerecht had genomen. Vergezeld door een glas Ayran ( Turkse yoghurtdrank) ding het eten er goed in, heerlijk maar veel te veel.  Voor het nagerecht heb ik maar bedankt, een glaasje thee leek me een beter idee na deze overvloedige maaltijd. We kregen het programma voor de volgende dag medegedeeld door Ahmet in de auto toen hij ons naar het hotel bracht. We zouden om 10 uur vertrekken om een aantal panden in Antalya te gaan bekijken en Ahmet’s zakenpartner ontmoeten.

10.15u kwam de beste man aanrijden, maar dat was niet zo erg dat hij iets later was, het uitzicht van op het hotelterras was geweldig, je kon over de hele baai van Antalya kijken en de thee smaakte goed. Ahmet parkeerde de oude Mercedes half op de weg, en we moesten snel instappen .

We reden richting Antalya centrum dacht ik toen we onverwacht een zijweggetje indraaiden. Ahmet wist er blijkbaar een huis te koop voor een goede prijs.  Na een kleine kilometer kwamen we bij een appartementencomplex dat leek leeg te staan. Een aantal woningen stonden inderdaad leeg, en een van deze woningen was het object dat Ahmet ons wilde laten zien. Een ruime woning, redelijk rustig gelegen en mooi groen er omheen dacht ik nog. Even later moest ik op die gedachte terugkomen, want vlakbij in het dal hoorde ik het geluid van een moskee. Dat hoor je dus 5 keer per dag, vanaf 6 uur ’s morgens, dus maar bedankt voor dit object en verder gaan kijken.

7.5 Thee, thee en nogeens thee

Maar eerst moesten we Ahmet’s partner ontmoeten. De auto werd geparkeerd vlakbij de oude jachthaven in Antalya centrum, waar we aangesproken werden door iemand die Ahmet blijkbaar kende. We moesten mee naar de theetuin om gezamenlijk een glas thee te drinken, er was geen ontkomen aan, ook niet toen Ahmet tegen die man zei dat we naar een afspraak moesten, thee drinken zouden we! Zo na een glas of 3 thee vonden we het toch stilletjes aan tijd om de afspraak met Ahmet’s partner, enigszins verlaat, toch maar na te komen. Te voet gingen we naar een winkeltje waar men juwelen en dergelijke verkoopt. Ik dacht nog “wat raar, dit is toch geen kantoor”, maar we moesten blijkbaar met een smalle trap achterin de winkel naar de eerste etage. Tussen alle spullen laverend bereikten we de trap ( zonder leuning), en die was best steil. Bovenaan ontbrak een tree, dus oppassen geblazen.

Eenmaal boven gekomen, werden we vriendelijk ontvangen door een man die zich voorstelt als Mustafa. Hij sprak redelijk Engels, dus de communicatie liep vlot. Weer krijgen we een glas thee aangeboden, en weigeren is onbeleefd dus vooruit maar het zoveelste glas thee die dag.

Als het heel warm is kun je ook het beste thee drinken. Koffie droogt uit, en koude dranken laten je nog meer zweten. Dit heb ik wel geleerd in Turkije, ik heb toen ik voor het eerst in Turkije was eens een Deen gezien in Side, die zat ’s morgens om 10 uur al aan het bier. 2 uur later lag die man knock-out onder een boom . Toen dacht ik “die Turken zijn zo gek nog niet met hun thee”. Vanaf toen dronk ik overdag enkel nog thee en water. Enfin, genoeg over de thee,  we waren in Antalya.

Na kennis te maken met Mustafa en 3 glazen thee verder, ontstond er een discussie tussen Ahmet en Mustafa. Erden en ik besloten maar naar beneden te gaan om eens in de winkel rond te kijken. Achteraf bleek dat het over geld ging, tja kan gebeuren. Terug naar de auto, we moesten nog wat huizen bekijken voor het donker werd.

Na een aantal huizen bekeken te hebben, had Ahmet nog iets speciaals volgens hem. We reden terug richting Konyaalti, waar we een prachtige villa aantroffen. Zwembad binnen en buiten, 2 woonkamers, luxe grote open keuken en bovenop een groot dakterras met uitzicht over de Middellandse zee, prachtig gewoon! Maar toen kwam de prijs, oei, dat was wel een beetje veel van het goede, dus we vertrokken maar weer richting hotel, we moesten onze bagage ophalen, want die avond zouden we terugvliegen.

7.6 Eten belangrijker dan op tijd op de luchthaven zijn.

Zo gezegd zo gedaan, en ik dacht dat we richting vliegveld reden, toen we afsloegen richting centrum. Ik vroeg Erden of Ahmet misschien verkeerd gereden was, maar nee hoor, we zouden eerst nog even iets gaan eten. Ik was al een beetje in paniek dat we onze vlucht niet zouden halen, maar volgens de heren hadden we nog tijd genoeg. Ik wist toen niet dat je in Turkije tot 45 minuten voor vertrek nog kunt inchecken, want hier is dat 2 uur van te voren of je kunt niet mee.

Toch nog op tijd op de luchthaven aangekomen, namen we afscheid van Ahmet en haastten we ons naar de incheck balie. We waren bijna de laatste die incheckten maar we konden gewoon mee gelukkig. De vlucht wederom geen problemen, en bij aankomst op Eindhoven stonden vrienden van Erden ons al op te wachten om ons naar huis te brengen. We moesten door België, en op de snelweg werden we aangehouden door de politie. Ik kan er me wel iets bij voorstellen dat die agenten dachten “die zetten we aan de kant”  3 Turken met lang haar en een kale blanke in een Audi 100 vinden ze snel verdacht. Maar na controle van onze papieren bleek er niets aan de hand dus we konden de thuisreis vervolgen. Natuurlijk moest ik bij aankomst in het restaurant van Erden eerst iets eten voor ik naar huis mocht, dus het was weer een stuk in de nacht toen ik met mijn daar achtergelaten auto huiswaarts reed.

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 13-07-2010 

Terug


Reacties

Geen reactie gevonden

Reactie Toevoegen
Naam : *
E-mail : *
Bericht : *
Beveiligingscode :



Meer informatie: | Adverteren | Disclaimer