Home  Home
 Göreme  Göreme 

 Nieuws  Nieuws
 <font color=C00000>Blogs</font>  Blogs
 Reviews  Reviews
 Fotoalbum  Fotoalbum
 Links  Links
 Contact  Contact
Het weer in Nevsehir
Click for Nevsehir, Turkije Forecast



Nieuwsbrief

Nevsehir.nl - Engels Nevsehir.nl - Turks Nevsehir.nl - Duits  home | sitemap | contact   
Blogs (9)
NOV
22
Episode 8 – Op huizenjacht aan de Turkse Riviera met Hetty en Mustafa
 Geen reacties, 9.292 keer gelezen

Episode 8 – Op huizenjacht aan de Turkse Riviera met Hetty en Mustafa

8.1 inleiding

De herfst is weer begonnen in Nederland en ik denk aan het heerlijke weer in Turkije….

We waren gebleven bij december 2004. De volgende reis naar Turkije zou niet lang op zich laten wachten, ongeveer 1 maand.

Een paar dagen na terugkomst, ik  was nog maar net klaar met de was doen  van de vorige reis en wilde net de foto’s op mijn p.c. gaan zetten, werd ik gebeld door een vriendin, Hetty, die ook nogal gek is op Turkije. Een kennis van haar zocht een 2e woning rond Antalya, of ik mee wilde om wederom foto’s te maken en info in te zamelen. “Tja”, zei ik, “maar heb niet de middelen om weer zo snel op reis te gaan”. Er werd besloten hulp in te roepen van vrienden om het bedrag voor de ticket voor te schieten, en zo gezegd zo gedaan. Erden ( zie episode 7 en 5) wilde wel helpen, en dus weer een ticket geboekt. Een paar weken later vloog ik samen met Hetty weer naar Antalya. Ik had haar ontmoet in het vliegtuig met de terugreis van de vorige reis, ze zat de stoel naast mij en we raakten snel in gesprek over Turkije.

8.2 Weer naar Antalya

Antalya, januari 2005, midden in de nacht landde de vlucht en we werden  afgehaald door Mustafa, een bevriende aannemer die Hetty al eerder had leren kennen. Hij sprak goed Engels, dus dat was gemakkelijk communiceren, ik vond hem een hele sympathieke man.  Ondanks dat het midden in de nacht was, drong Mustafa erop aan dat we eerst mee moesten om iets te gaan eten. We reden richting Antalya centrum, en werden meegenomen naar het oudste restaurant van Antalya, dat nog op en bleek te zijn al waren we de laatste klanten,  die een lokale specialiteit serveerden genaamd Piyaz , heel bijzonder gerecht maar heel lekker, gemaakt met tahini (een pasta van gemalen sesamzaad),knoflook , walnoten en gekookte bonen. Er werden eieren en een kruidige yoghurt met knoflook bij geserveerd. We kregen na de maaltijd thee van het huis en praatten nog wat na met de eigenaar van het restaurant , die Mustafa al jaren kende. Inmiddels was het restaurant al gesloten maar dat mocht de pret niet drukken, integendeel want het keukenpersoneel was klaar met schoonmaken en die kwamen er bij zitten, gezellig hoor. Gelukkig spreek ik een behoorlijk woordje Turks , en aangevuld met handen en voeten lukte het prima om te praten met deze mensen.

Zo stilaan werd het tijd om een hotel te zoeken, ik vroeg me af of dat nog wel zou lukken op het nachtelijk uur, maar volgens Mustafa was dat geen probleem want hij kende veel hoteleigenaren en ook het personeel van de meeste hotels in Antalya. En inderdaad, binnen no time hadden we een suite met gescheiden slaapkamers in een viersterren hotel direct aan zee voor een goede prijs.

Mustafa nam afscheid met de afspraak om naar zijn kantoor te komen een paar bushaltes verder, en na nog even nagepraat te hebben met Hetty was het tijd om te gaan slapen na de lange dag.

 

8.3 Blij verrast door kwaliteit

De volgende morgen op tijd op voor het ontbijt, dit was prima verzorgd en overvloedig. Met een goed gevulde maag gingen we naar de eerste beste bushalte die we zagen en moesten niet lang wachten voor de bus kwam.  Hetty kende Antalya al goed want ze had daar gewerkt als hostess voor een reisorganisatie, dus ze wist welke halte we moesten uitstappen om vlakbij Mustafa’s kantoor uit te komen.






We werden gastvrij ontvangen op het kantoor , dat er splinternieuw en modern uitzag. Mustafa’s hele familie was opgetrommeld om ons te verwelkomen, en de thee stond al klaar, vergezeld door allerlei lekkere hapjes. Er was geen ontkomen aan, we zouden alles proeven ook al hadden we net ontbijt gehad in het hotel. Je moest ook niet je glas thee leegdrinken want dan werd het gelijk weer bijgevuld, keer op keer. Op den duur liet ik maar een bodempje thee in mij glas  staan en dat bleek te werken. Later hoorde ik dat dit inderdaad de wijze was om aan te geven dat je genoeg had gehad, al doende leer men zeggen ze. Na de thee werden we meegenomen door Mustafa om bouwgronden en een project van hem te gaan bekijken. Bij aankomst bleek het om een appartementenblok te gaan dat er opvallend modern uitzag.  Mustafa deed een woordje uitleg over  zijn project, hij had het zelf ontworpen en er waren alleen West-Europese materialen gebruikt tijdens de bouw. Duitse kozijnen en dubbel glas met speciale coating om de warmte buiten te houden in de zomer, verf uit België, kranen van een bekend Duits merk, Nederlandse tegels, enzovoorts. Zag er inderdaad allemaal degelijk en strak uit, dat was ik niet gewend in Turkije.  Na het gehele appartement bekeken  en gefotografeerd te hebben kon ik niet anders zeggen dan topkwaliteit die ik niet had verwacht.

We besloten maar eens in het hotel te dineren die avond en op tijd te gaan slapen, dus Mustafa bracht ons naar het hotel waar we ons konden opfrissen voor het diner.








8.5 Bouwkavels gaan bekijken in de bergen

Na het ontbijt kwam Mustafa ons ophalen bij het hotel om bouwkavels te gaan bekijken in de bergen rond Antalya. Hij was stipt op tijd, hetgeen mij enigszins verraste want ik had al anders meegemaakt daar, tot wel anderhalf uur later komen dan de afspraak. We reden de stad uit richting Kemer door prachtige natuur. Mustafa informeerde ons dat dit een nationaal natuurpark is van vele honderden vierkante kilometers.  Onderweg stonden er vaak bordjes langs de weg bij huizen met “et mangal”, en ik begon me af te vragen wat dat woord Mangal nu was. Et wist ik wel, dat is vlees in het Turks, maar van Mangal had ik nog nooit gehoord. Ik besloot het aan Mustafa te vragen, en hij antwoordde “it means meat on the grill”. “Ah tamam anliyorum, tesekurler” ofwel  ah ok ik begrijp het, dank je wel. Dus het was gewoon vlees op de grill, weer wat geleerd. Onderweg genoten van de prachtige natuur en we kwamen stilaan op de bestemming, een terrein dat alleen toegankelijk was met een terreinwagen, maar waar toch al enkele betonnen casco’s van huizen waren gebouwd.



8.6 Vastgereden met de terreinwagen

Na wat meten, foto’s maken  en kijken reden we terug richting Antalya, maar we waren nog niet van het terrein af of we hoorden een bonk onder de auto en we zakten gelijk een halve meter naar beneden.  Ondanks dat het een terreinwagen was kon je er blijkbaar toch niet mee door over een slootje heen rijden van een halve meter breed en een meter diep. Er lagen wel wat stenen in de sloot die als provisorische brug moesten dienen, maar die waren niet breed genoeg zo bleek.  We zaten zo vast als een huis, geen beweging meer te krijgen in de auto. Vlug uitgestapt om te kijken hoe we hier uit konden komen, en na wat duw en stenenzoekwerk moesten we opgeven. Er moest een andere oplossing komen, dus maar aangebeld bij het eerste beste huis. Nadat we ons verhaal hadden gedaan ging de vrouw die opendeed even bellen, en na een paar minuten kwam ze ons vertellen dat haar neef wel even met de tractor zou komen om ons uit de sloot de trekken. Na een klein uurtje wachten hoorden we een tractor naderen, dat moest de neef zijn, en inderdaad, hij had zelfs een kabel bij hem om de auto los te trekken. Met de tractor was het zo gepiept, en we konden de schad opnemen aan de auto. Bleek gelukkig nog wel mee te vallen en we konden gewoon verder rijden.

8.6 Sinaasappels plukken onderweg

Hoewel het begin februari was, wees Mustafa ons op sinaasappelbomen langs de weg en zei dat de sinaasappels nu op zijn best waren en hij stopte de auto. Hij zei dat hij de boer kenden en dat we gerust een paar sinaasappels konden plukken, dus zo gezegd zo gedaan. Die smaakten heerlijk zoet, zo’n lekkere sinaasappels had ik nog niet vaak gegeten en ik sloeg de smaak op in mijn geheugen, zo moest een sinaasappel smaken dacht ik nog bij mezelf. Ook Hetty vond ze heerlijk, en we bewaarden er een paar om in het hotel op te eten. Inmiddels was de schemering ingevallen en in Turkije is het altijd heel snel donker, dus we moesten de onverlichte binnenweggetjes zien te verlaten. Mustafa zei nog een verassing in petto te hebben voor ons,  een heel speciale plaats waar je ook goed kon eten.

8.7 Struisvogels in Turkije

Daar aangekomen bleek het te gaan om een struisvogelboerderij waar ook andere dieren te bewonderen waren. Totaal op een onverwachte locatie, zo midden tussen de bergen op een vlak stuk land. We werden ontvangen door de eigenaar nadat Mustafa ons had aangemeld bij de receptie, en natuurlijk was dit ook geen onbekende van Mustafa. Je kon er struisvogeleieren eten, van 1 ei konden gemakkelijk 6 mensen eten. Aangezien we slechts met ons 3-en waren namen we maar iets anders, een lokale specialiteit van het dorp waar we vlakbij waren. Thee a volonte met complimenten van de eigenaar, die er bij kwam zitten. Vriendelijke man die goed Engels sprak en zo werd het snel laat. Dus weer richting hotel en op tijd slapen want de volgende dag waren we vrij om Antalya in te gaan en eens kijken voor een paar leuke souvenirs.

8.8 Zonder geld in Turkije

Tijdens het winkelen wilde ik geld pinnen, maar dit lukte niet. Bleek dat mijn rekening leger was dan ik had gepland. Oeps, en ik moest ook nog het hotel betalen dus er moest iets geregeld worden. Ik belde  naar Erden of hij me soms wat geld kon lenen en met Western Union maar Turkije over te maken en dat was gelukkig geen probleem. Enkele uren later kon ik in een bank het geld afhalen na in een lange rij te moeten wachten op mijn beurt. Sjonge wat een mensen daar in die bank, blijkbaar is internetbankieren nog niet zo bekend hier dacht ik terwijl ik stond te wachten. Enfin, eindelijk was ik dan aan de beurt en kon het geld in ontvangst nemen. Ik besloot dan maar wat eerder dan gepland naar huis terug te keren, en ging het eerste beste internetcafé binnen om mijn terugvlucht te wijzigen. Ik had geluk, kon de dag erna vliegen,en met de geprinte ticket op zak ging ik richting hotel om alles verder af te handelen en mijn spullen in te pakken voor vertrek.

Na de vlucht, luchthavenprocedures en terugreis van de luchthaven naar huis was ik toch wel blij weer thuis te zijn, maar ik wist dat dit niet de laatste reis was naar Turkije.








Wordt vervolgd

 



 22-11-2010 

Terug


Reacties

Geen reactie gevonden

Reactie Toevoegen
Naam : *
E-mail : *
Bericht : *
Beveiligingscode :



Meer informatie: | Adverteren | Disclaimer